Standplaats Eygaliers - 'Noodrit'

Dag 3 en de laatste van onze shortbike op en rond de Ventoux. Tijdens de voorbereiding hadden we een aantal noodritten voorbereid indien de Ventoux nog toe zou zijn of het te slecht weer zou zijn om naar boven te rijden. We hadden de twee afgelopen het wel gezien op de Ventoux, dus namen we de beslissing een 'noodrit' te rijden. Noodrit is wel een beetje oneerbiedig voor een rit van 130 km, 2300 hoogtemeter verspreid over 6 beklimmingen...

We starten zoals de eerste dag aan Le Petit-Collet, deze keer gaan we richting Col de Fontaube een gezellige opwarmer 230 hoogtemeters tegen een sappig gemiddeld stijginspercentage van rond de 3% schat ik. Wat me vandaag al direct opvalt, is dat mijn achterste pijn doet als ik op het zadel zit, dat gaan afzien worden vandaag. Afdalen gebeurt kort en krachtig door Brantes en zo komen we op de D72 terecht richting Montbrun-les-Bains, dit stijgt lichtjes, maar we voelen dat niet zo vroeg op de dag :-) Juist voor Montbrun slagen we rechtsaf richting Ferrasières: Col de l'Homme Mort, de eerste kilometers gaan vlot tegen 5% naar boven, dan wordt het iets platter (2%), om juist na Ferrasières terug rond een stijgingspercentage te komen van 5%. Boven aangekomen wilt Hans onze 'trofee' fotograferen, maar één of andere bandiet heeft het bord meegenomen maar gelukkig is er een vervangbord:

De afdaling is lang en plezant, in de vallei rijden we tegen 34 km/h tegen de wind ieder overhand aan de kop, precies echte profs :-) Een lokale jonge Fransman doet ook een paar aflossingen, maar na 5 km slagen we links af richting Eygalayes om de Col de St Jean te beklimmen. Ik geraak direct in mijn ritme, ik veronderstelde dit ook van Hans, maar na een tijdje merk ik toch op dat hij toch niet zo dichtbij zit, ik besluit maar effe te wachten, de warmte speelt hem parten. Nog effe doorbijten en we zijn boven, en daarna een afdaling tot in Laborel, een dorp zo dood als iets, maar gelukkig wel met een drinkwater fontein. Daar komen we twee fiets collega's tegen die de tour in de tegengestelde richting doen, zij vroegen zich af of zij iets zouden tegenkomen om te eten, maar we moeten hun teleurstellen. Gelukkig hadden wij op voorhand inlichten ingewonnen en weten we dat Saint-Auban-sur-l'Ouveze een restaurantje is langs de weg. Maar eerst moeten we nog over de Col de Perty, 9 kilometer klimmen tegen een gemiddelde van 5,4%. We blijven constant te samen nu tot halverweg ergens waar ik ineens een mentaal klopke krijg, ik laat Hans effe voor rijden en probeer mij mentaal terug op te beuren door eerst effe iets te eten zodat de gedachten zich terug kunnen focussen op het klimmen. Het lukt me toch terug te focussen en mijn klimritme te vinden, boven blijven we niet al te lang wachten; het is gewoon te warm om te blijven staan, afdalen zal ons afkoelen. Het eerste stuk van de afdaling is lekker, veel haarspeldbochten, geen verkeer: zalig. Daarna gaat het feitelijk constant bergaf tegen 2,5%. Hans en ik hebben zoiets van: gelukkig is dit de goede richting om de toer te doen, anders had je hier weeral een ambetante vals-plat aanloop tot de klim. Na 5 uur op de fiets komen we inderdaad het restaurant tegen, dit gaat goed doen eens op een stoel zitten, alhoewel mijn achterste niet zoveel pijn meer deed (of ik was het gewoon).
We kunnen niet echt kiezen van wat we eten, maar op zijn minst worden we vriendelijk bediend en krijgen we uberhaupt iets, en daarenboven kunnen we nog genieten van de heuveltjes van Erica ;-) Niet veel later staat de hete lasagne voor onze neus en laten we die goed smaken, hopelijk de laatste keer vlees deze vakantie...

Na 40 minuten stappen we terug op onze fietsen voor de laatste twee hellingen van de dag, de eerste is Col de Peyruergue een puistje van 200 hm over 4,5 kilometers, leuk, vlot rijdend maar veel te warm. Ik koel mij benen regelmatig af door water erover te gieten uit de camelbak. Na deze col is het weer rustig afdalen tot Saint Jalle, waar we onder de platanen tijd nemen om ons colaatje te consumeren voordat we beginnen aan de laatste klim van de dag: Col d'Ey. Ik kom direct in een goed ritme juist in de helft wil ik op mijn binnenblad schakelen om toch losjes te kunnen pedellen, maar de ketting beslist om zich tussen de bracket en het kleinste blad te wringen, aaargh, uit pure frustratie gooi ik mijn fiets in het gras, maar dat helpt niet... Dus tang uit de rugzak, ondertussen komt Hans voorbij, die ik aanmaan om gewoon in zijn ritme rustig verder te fietsen, het probleem is niet zo groot en inderdaad na wat gepruts kan ik de ketting vrij krijgen; alles terug inpakken en verder klimmen. Boven staat Hans te wachten, maar we blijven niet staan, afdalen zal ons afkoelen. Tijdens deze afdaling worden we nog getrakteerd met een mooi uitzicht op Buis-les-Baronnies en de Mont-Ventoux, ergens onderaan de berg komen we Johan nog tegen (medegast van Le Petit Collet), die nu nog effe een toereke gaat doen. In Buis nemen we nog een verfrissing en rijden 'rustig' binnen.
Na een kleine 8 uur zijn we terug, voor een noodrit kan dit tellen... En ik ben blij dat we de goede richting hebben genomen, zo hebben we maar 2 kleine stukjes vals plat gehad.

's avonds ronden we de week af met een lekker maal en een spotgoedkope pastis (1,5 €/stuk) en bezinnen we over de afgelopen dagen: prachtig en de conditie zit op schema voor onze mountainbike avontuur van 7 dagen rond het Stelvio Naturpark in juli, hiervan kan je later een verslag vinden op deze site.

Standplaats Eygaliers - Ventoux via Malaucene

De weersvoorspelling was goed vandaag, 23° beneden in Bedoin en zon. Dus perfect weer om de Ventoux te beklimmen, we hebben gekozen voor een route die vertrok in Eygaliers zelf en die zo via de kleine baantjes richting Malaucene gaat via daar de beklimming te doen, om via de Gorges de Nesque terug naar ons huisje te gaan, een schatting van een 130 km volgens de gps-track.
Na het ontbijt zijn we direct vertrokken, dit was rond 9 uur. Eerst wat rustig afdalen en zo via Pierrelongue en Mollans-sur-Ouvèze om via de kleine baantjes richting Malaucene te gaan, dit was ideaal als opwarming met de twee kleinere colletjes op onze weg. Op een dik uur stonden we aan de voet van de klim, eerste effe iets gegeten en dan op weg om ongeveer 2 uur te klimmen. Ik kon me nog herinneren van 2 jaar geleden dat ik deze klim verschrikkelijk vond en inderdaad niet veel later weet ik terug waarom, tot Le Mont Serein is de klim onregelmatig in percentages, stukken boven de 10%, lange stukken waar geen eind aankomen en dan weer terug iets minder steil, niet mijn ding. Maar gelukkig heb ik toch genoten van de natuur, af-en-toe hebben we elkaar opgewacht, maar doordat Hans geen triple had moest hij wel sneller klimmen dan ik...

Vanaf Mont Serein is er feitelijk niet veel meer aan, de klim is gestadiger en je ziet je einddoel; dit stuk ging voor mij een stuk vlotter, bijna aan de top zien we nog stukken sneeuw langs de kant, maar deze waren goed aan smelten. .Niet veel later staan we op de top; daar was het redelijk koud door de stevige wind en de betrokken lucht, na de verplichte foto doen we warmere spullen aan en beginnen aan de afdaling richting Bedoin.


Het eerste stuk van de afdaling tot Chalet Reynard is een mooi en overzichtelijk waardoor de snelheden goed oplopen, aan Chalet Reynard is het effe oppassen door de drukte en vanaf dan duiken we het bos in richting Saint-Estève; in deze afdaling moeten we wat voorzichtiger zijn door de vele blinden bochten, na Saint-Estève rijden we richting Flachan en Villes-sur-Auzon, maar eerst doen we onze warme kledij terug uit want in de vallei is het een stuk warmer. Lekker bollend komen we aan in Villes-sur-Auzon, waar Hans en ik effe elkaar uit het oog verliezen; maar effe later vinden we elkaar terug en een leuk terras waar we plannen iets te eten, maar dit was zonder met de 'ijverige' ober rekening te houden: 'tros tard pour manger' en de tafel naast ons besteld juist twee pizza's... Hans is daar uit zijn krammen geschoten en heeft toch nog een 'mitraljet' (broodje met worst en frieten) kunnen versieren; het koppel naast ons blijken leuke Nederlanders te zijn, waar we een klapke mee doen, we krijgen zelfs een stuk pizza als zij horen dat we de Ventoux al hebben beklommen en dat we nog maar de in de helft zijn...
Na onze lunch zetten we onze tocht verder naar de Gorges de la Nesque, dit is een heel mooie en lichte klim van een 18 km tegen maximum 3%, dat bolt gemakkelijk weg en toch winnen we hoogtemeters (+-400), aan de belvedere nemen we effe rust en neemt wat foto's.


Hierna gaat het bergaf richting Monieux, waarna we constant terug heel licht stijgen tot voorbij Sault, waarna het dan lang bergaf gaat om dan via Col des Aires en Col de Fantaube terug tot in Eygaliers te komen.
Met 131 km en 2500 hoogtemeters zijn we blij met deze eerste tocht en zowel Hans als ik zijn het er over eens, de klim vanuit Malaucene is vettig.

Standplaats Eygaliers - Inleiding

Hans mijn reis en mountainbike gezel voor geruime tijd had eind vorig jaar laten vallen dat hij de Ventoux eens wou oprijden om zelf te kunnen oordelen wat die puist nu juist voorstelt. Hij wist dat ik de Ventoux twee jaar geleden al een had bedwongen als Ventousiast (of zoiets) en vroeg mij wat raad; als tegenvoorstel heb ik voorgesteld dat we daar eens een verlengd weekend van konden maken tijdens hemelvaart. Vorig keer had ik gelogeerd in een gezellige B&B bij Jean&Agnes en ik stelde voor om daar terug te boeken.
In januari lag alles vast en begin mei heb ik en Hans ieder wat tracks getekend via RouteYou website, zo hadden we een mooie selectie klaar en konden we zien naargelang het weer wat we gingen doen.
Woensdag hadden we beide verlof genomen en vertrokken we 's morgens, heenreis verliep vlot tot na Lyon waar de drukte erger werd op de autosnelweg, we hebben dan maar iets vroeger de snelweg verlaten en via de kaartlees kunsten van Hans hebben we ons dan een weg gezocht door de verschillende dorpen boven Eygaliers.
Rond 19u waren bij Agnes&Jean, waar we heerlijk hartelijk ontvangen worden met een glaasje rosé, een beetje later kunnen we zelfs mee aanschuiven aan tafel, want maandag, woensdag en vrijdag kookt Agnes ook voor de gasten indien gewenst. Na het lekkere eten, hebben we nog wat gepraat en zijn we in ons bed gekropen, klaar voor het grote werk dat gaat komen.